Adoptieprocedure

 

Een weesgedicht gevonden dat u met blinkende oogjes aankijkt? Dat ‘hou van mij’ murmelt en uw warme hart – of gitzwarte ziel – poëtisch omzwachtelt? Zich als een grijpgraag vuistje om uw pink heeft gedraaid?

Duw dan snel op de adoptieknop en vul het formulier volledig in!

Wanneer we dichter bij de poëzieweek (28/01 tot 03/02/2021) komen, ontvangt u nog een mail van ons met praktische instructies. Wij hebben de dichters met de hand op het hart moeten beloven de beste thuis voor hun worpen te selecteren. Hou dus zeker rekening met een paar richtlijnen. Onze weesgedichten zijn allergisch aan ladders en hoogtewerkers, een raam op een gelijkvloerse verdieping is daarom een must. In de week voorafgaand aan de poëzieweek krijgt u bezoek van een van de illustratoren van de Academie voor beeldende kunsten. Zij zullen het gedicht met professioneel materiaal (lees: afwasbaar) op uw raam neerpennen. Wij verwachten van u dat u het weesje tot het einde van de poëzieweek met liefde omarmt, dat u het vrijwaart van zeepsop en bij dag neergelaten rolluiken, dat u bewonderaars niet met fakkel en riek bejegent en vooral … dat u beseft dat u Aalst en zijn deelgemeenten zonet een stukje mooier hebt gemaakt.

SAMENGEVAT

  • vul het adoptieformulier volledig in.
  • u ontvangt onmiddellijk een bevestiging via een pop-up op uw scherm.
  • voor aanvang van de poëzieweek ontvangt u een extra mail met praktische instructies (half januari).
  • enkel ramen op het gelijkvloers komen in aanmerking.
  • het door u aangeboden raam bevindt zich in Aalst of een van haar deelgemeenten.
  • u verbindt zich er toe het gedicht te laten staan gedurende de volledige poëzieweek (van 28/02 tot en met 03/02/2021).
  • bij het gedicht plaatsen wij een kaartje met de gegevens van de dichter en de illustrator.
  • uiteraard komen ook ramen van winkels en/of horecazaken in aanmerking.
  • hou er rekening mee dat uw raam bewonderd kan worden.
  • het zou leuk zijn mocht je je gedicht op sociale media delen onder #weesgedichten en #weesgedichtenutopia